dinsdag 16 december 2014

Bescheidenheid


Ik heb twee tienerdochters en een zoon van 9. Mijn kinderen blaken niet van het zelfvertrouwen. Dat zal ongetwijfeld komen door hun opvoeding. Hoewel ze ook beslist erfelijk belast zijn. Met ouders die zelf ook beslist niet naast hun schoenen lopen, krijg je wellicht ook geen kinderen met enorme ego's. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg zeiden mijn schoonoma én oma altijd.

Maar gek genoeg past dat totaal niet in het huidige klimaat van overpresteren. Normaal zijn is allang niet meer standaard. Je moest eens weten hoeveel ouders al in de eerste levensmaanden hun kinderen bestempelen als wonderkinderen...
Daarbij kan je nog zeggen dat dat die onvoorwaardelijke liefde is voor je kind. Helaas zie ik om me heen steeds meer kinderen die dat zijn gaan geloven. En dat niet alleen, ze praten ook de hele tijd over zichzelf en waar ze zo goed in zijn, liefst nog even benadrukkend wie er dus allemaal minder goed zijn dan zij.
Mijn kinderen dus.
En dat zullen ze weten ook. We leven tenslotte in een prestatiegerichte maatschappij dus zelfs als je 7 bent doe je maar half mee met voetbal als je niet goed genoeg bent. Want ze moeten wel winnen. Hoezo teamspirit?

Ook zo'n voorbeeld om jonge kinderen direct een minderwaardigheidscomplex te geven is ze elkaar te laten beoordelen.



Mijn dochter heeft zelf, zonder hulp, een choreografie gemaakt. Er staat een hoop op het spel, want de winnaar krijgt een hoofdrol in de voorstelling. Er is weken aan gewerkt, uren geoefend, dagen gezocht naar geschikte muziek. Natuurlijk ben ik niet blind en zie ik heus wel dat het niet perfect is. Maar in de les kiezen ze de winnaar door cyfers op een vel papier te zetten. Mijn dochter zit achteraan, geen haantje de voorste mentaliteit. En krijgt dus als laatste het papier onder ogen waarop staat dat iedereen uit de groep haar een 1 of 2 heeft gegeven. Geen 5 voor de moeite, geen 4 voor haar mooie kostuum. Nee enen en een enkele twee. Nou als er één manier is om een beginnende tiener te verwoesten dan was dit hem wel. Ballet zal wel snel over zijn nu. Niet zo gek ook. Want hoeveel moederliefde je hier ook in stopt, deze messen zitten voorlopig in haar rug. Flink te prikken.

Nee wij brallen niet de hele dag over onze prestaties. Niet omdat we nergens goed in zijn, maar omdat dat simpelweg niet in onze aard zit. Toevallig kan mijn ballettende dochter prachtige verhalen schrijven, heeft ze een hart van goud en is ze geweldig met kleine kinderen! En dat is maar het topje van de ijsberg!

Zijn wij onzeker? Nee dat denk ik niet! Bescheiden wel! En toevallig vind ik dat een hele mooie eigenschap in mensen. En al helemaal in kinderen!

zondag 9 november 2014

Steeds gekker...


Inmiddels heb ik twee blokken qua stof gemaakt. Nu druk met de details. Borduren, kralen, knopen, lint en kant. De blokken zijn easy. Helemaal mijn kleuren. Wat inhoud dat de rest in kleuren moet die behoorlijk buiten mijn comfortzone liggen. 


Het borduren is niet zo eenvoudig als het lijkt. Ik vraag me af hoe vrouwen tweehonderd jaar geleden dit deden. Nu heb ik alles bij de hand. Materialen genoeg en een internet vol met ideeën. 
En dat terwijl het hele concept van de crazy quilt bedacht is om oude scraps optimaal te benutten. Het is dus meer voor de arme mensen die van restjes kleding een warme deken voor de winter maakte. Waanzinnig knap, toch? 



Ik ga rustig verder. Het is echt een oefentraject voor mij. Het hoeft niet perfect te worden. 

Wordt vervolgd!

woensdag 5 november 2014

Helemaal crazy


Soms borrelen bepaalde ideeën maanden in mijn hoofd maar wil het maar niet lukken om ze concreet te maken.
De eerste valkuil is vaak dat ik té groot wil gaan. Een quilt kleiner dan 150x150 cm lijkt me al snel niet de moeite. Voor groter heb ik helaas niet genoeg tijd. Laat staan genoeg stoffen. Bovendien staan er een paar quilts in de "wachtrij" tot ze aan de beurt zijn om gequilt te worden. 





 Kortom tijd om eens wat doelen bij te stellen. Helaas loop ik vervolgens aan tegen probleem twee. Ik zie genoeg leuke quilts (damn you pinterest!) maar ik wil geen quilt námaken, de mijne moet orgineel zijn.

Mijn hoofd borrelde zowat over! Tot ik me voornam dan maar gewoon al die projecten uit te werken en er eentje te kiezen. Je moet toch wat...

En terwijl ik zit te dubben tussen hexagonnetjes of borduurblokjes of crazy patchwork valt alles opeens op zijn plaats.


Het wordt een kleine quilt.
Met een hoop nieuwe technieken voor mij.
Dat ziet er al leuk uit, toch?

Wordt vervolgd!

woensdag 30 april 2014

Chronische pijn!

Even geen leuke zelfgemaakte frutsels, want dat wil even niet lukken. De titel vertelt al waarom.
Ik heb veel pijn. Bijna elke dag. Het begon in de zomer van 2009 met een ontsteking van mijn linkervoet die maar niet wilde overgaan. Uiteindelijk is de ontsteking verdwenen, maar mijn grote teengewricht is compleet kapot. Artrose en cystes. Nader onderzoek bracht de reumatoloog op artrose in handen en voeten. Omdat ik wel op meer plaatsen pijn heb, na een jaar toch maar eens terug. Toen kreeg ik de diagnose hypermobiliteitssyndroom en secundaire fibromyalgie.
Ik heb nog wat meer artsen gesproken, maar de strekking is dat er eigenlijk niks aan te doen is.

Dus ik hobbel wekelijks naar de fysio en slik pijnstillers als het te erg wordt. Pijnstillers met opiaten, want iets anders werkt niet. Ik slik ze dus alleen als het echt niet gaat. Dat hangt dus ook af van of ik moet werken, en hoe mijn bui is.

Ik weet dat er heel veel mensen zijn met pijn. Ik ken er althans genoeg. En geen van die mensen praat er veel over, dus dat probeer ik ook niet te doen. Maar als je leven zo beheerst wordt dan is dat nog zo makkelijk niet!
Niemand kan me vertellen hoe je dat dan doet, dat ermee leren leven. Ik moet gewoon werken voor mijn geld, ik heb drie kinderen en een heel huishouden dat gedaan moet worden en geen idee waar ik de moed vandaan moet halen voor dat laatste.

En pijn is slopend! Ik kan hele dagen slapen en heel soms gun ik mezelf ook een halve dag slapen. En daar knap ik enorm van op. Maarja dan gebeurd er nog steeds niks in huis!

Ik denk dat het voor iedereen moeilijk is, ik kan alleen voor mezelf spreken en ik vind het heel erg dat ik na het avond eten eigenlijk op ben. Dat ik tegen mijn kinderen moet zeggen dat ik geen puf meer heb om helemaal naar zolder te komen voor een kusje en een verhaaltje. Maar ook dat ik eigenlijk in de ochtend al moet bedenken dat ik niet alles kan. Is het een prachtige stralende dag dan zou ik het liefste alle bedden verschonen, maarja al dat beddengoed moet ook op de waslijn, er weer af en al die bedden moeten weer opgemaakt. En dat laatste lukt vaak niet meer. Nee zeggen tegen jezelf is ook moeilijk. En omdat er altijd een hoop werk blijft liggen voel ik me voortdurend schuldig. Mag ik wel lekker hobby-en op de bank als er nog zoveel strijk ligt?

Eigenlijk zou ik hulp moeten hebben in huis en dat heb ik ook twee jaar gehad. Inmiddels is dat niet meer mogelijk, dankzij alle bezuinigingen. Ik heb een man die wel de vloer kan schrobben dus ook al werkt hij fulltime dan nog moet je het gewoon zelf oplossen. Particuliere hulp is simpelweg te duur. Helaas.

Ik weet dat teveel stilstaan bij de pijn averechts werkt, dus dat probeer ik niet te doen. Maar pijn is een stiekeme dondersteen die zichzelf aan je opdringt. Mochten jullie tips hebben dan hoor ik ze heel graag. Want god wat ben ik die pijn spuugzat!


woensdag 9 april 2014

Quiltmuts

Hoewel de titel meteen doet vermoeden dat deze blog over mij gaat is niks minder waar! Ik quilt inmiddels ruim 20 jaar. In een ring quilten is heerlijk, maarja de hoeken en randen van de quilt deed ik vaak voor het gemak met de hand. Vooral omdat ik te lui ben om een strook aan de quilt te naaien, die er later toch weer af moet. 

Tot ik kennis maakte met de quiltmuts!
Van die handigheidjes die een ander heeft bedacht, en die je voor een hoop geld kan kopen. Gelukkig zijn er al heel veel bloggers mij voorgegaan in het zelf maken.



 
Eerst een stofje opgezocht uit de grote lappenstapel. Het moest wel een leuk stofje zijn, maar ook geen prachtig duur quiltlapje dat recent gekocht is. Dat heb ik op de naaimachine even gestikt op fiberfill. 

Het is supereenvoudig te maken en eerlijk gezegd als je kan quilten kan je dit zelf bedenken. Je neemt je quiltring, tekent de binnenring over op papier en je hebt je malletje.







Je stikt vervolgens de patronen iets ruimer, omdat de ring ook een opstaande rand heeft. In mijn geval heb ik de open kant onder de lockmachine doorgehaald. 


Voor de hoeken van de quilt heb ik ook een muts gemaakt. Op de bovenste foto kan je zien hoe de quilt dan in de ring zit. Vast met veiligheidsspelden. Het is een soort pacmannetje geworden.

Kortom makkelijk gemaakt, veel plezier, hoop ik!

Liefs
Renske

donderdag 6 februari 2014

Etikettering van kinderen

Vanaf het moment dat ik duurzaam in contact kwam met andere ouders op het schoolplein hoor ik de term etiketten plakken op kinderen. Dat schijnt niet te mogen. Logisch, het zijn geen postpaketten en het hele idee dat kinderen met een oormerk door het leven gaan waarop iedereen kan lezen dat deze druktemaker ADHD heeft is wellicht niet helemaal ideaal.

Afkortingen
Toegegeven er zijn inmiddels zoveel afkortingen die kinderen kunnen krijgen dat de meeste mensen door de bomen het bos niet meer zien. Het lijkt wel of elk kind dat even anders is dan de middenmoot dus een aandoening moet hebben. En zo klinkt het ook uit de oren van de anti-etiketten-clan.
Op zich is het dan wel verwonderlijk dat ouders graag aan iedereen vertellen hoe hoogbegaafd hun kind is, maar als een kind onderpresteert, doodongelukkig is en ziek dan sluiten ze hun ogen, schudden meewarig hun hoofd en zeggen dat ze niet houden van etiketjes.

Etiketten
En dat is best vreemd, aangezien onze hele maatschappij bestaat uit etikettering. Iedereen die bezig is met een kind op de middelbare school te krijgen weet daar alles van! Ouders denken misschien dat het bij de kleuters allemaal wel meevalt, maar al voor ze hun eerste schooldag hebben is er een raportage over je kind bij school gearriveerd. De cito zorgt voor de rest. Echt het kastenstelsel is er niks bij! En laten we nou even eerlijk wezen we doen er allemaal even vrolijk aan mee. We hebben zelfs datingsites voor hoogopgeleide mensen, zodat ze andere hoogopgeleide mensen kunnen vinden want schijnbaar is dat nog best moeilijk. Zou zo'n oormerk toch best handig zijn, niet?

Ongelukkige kinderen
Maar iedereen gaat vooralsnog voorbij aan het kind zelf. Ik ken genoeg ouders die een kind hebben met een afkorting. Absoluut geen mensen die blij zijn met etiketten, daarom gevraagd hebben of ernaar op zoek gingen. Ze hebben een kind dat vastliep.
De anti-etiketten-clan doet net of alle kinderen die éven anders zijn direct een etiket opgeplakt krijgen, maar dat ik echt je reinste onzin. Ouders lopen vaak al jaren met hun kind tegen problemen aan. Hebben al heel veel hulp gezocht en gaan uiteindelijk een traject in van maanden lang onderzoek, tientallen vragenlijsten en verslagen. In de hoop dat ze uiteindelijk de juiste hulp voor hun kind kunnen vinden. Zeker bij autisme kan het jaren duren voor er een diagnose komt. Als je als ouders al jaren met een ongelukkig kind thuis zit dan moet je wel. Sterker nog: het zou pas oerstom zijn om je kop in het zand te steken en willens en wetens geen diagnose voor je kind te willen. Zijn de anti-etiketten-mensen niet gewoon bang om bevestigd te krijgen dat hun wondertje een leerstoornis heeft, dat hun perfecte leven opeens niet meer zo perfect is?
Tenslotte als je naar de dokter gaat omdat je een bacterie hebt wil je ook weten waar die bacterie zit, omdat de hele behandeling er van afhankelijk is.
Hoeveel volwassenen lopen er rond die 6 jaar lang op school doodongelukkig zijn geweest, er niet bij hoorde en zich letterlijk door hun jeugd heen geworsteld hebben die later horen dat ze iets hebben? Moet je dat dan willen voor je kind?

Maffia
Maar het kan nog erger! Er zijn alternatief therapeuten die beweren dat aandoeningen als autisme een gevolg zijn van ons vaccinatieprogramma! Moet je je voorstellen. Als er in Nederland iets dergelijks beweerd zou worden over homoseksualiteit zou het land te klein zijn. (en terecht!)
We praten over aandoeningen aan de hersenen! Alle vormen van autisme, maar ook dyslexie, ad(h)d en nog veel andere aandoening zijn aandoening in de hersenen. Ze zijn aangeboren! Ze zijn aantoonbaar in de hersenen. Je kind kan er dus niks aan doen. En jij als ouders ook niet. Het is niemands schuld! En het vervelende is dat ze ook nog eens vaak samen gaan. Dus je kind zou zomaar twee afkortingen kunnen hebben.

Respect
Ik heb groot respect voor ouders die wél hun kind (hebben) laten onderzoeken. Die durven in te gaan tegen de anti-etiketten-clan en voor hun kind hebben gekozen. Jullie zijn pioniers! Je wilt het beste voor je kind, de beste hulp, begrip en geluk. Dat is niet makkelijk, want de neeschudders zijn met veel en ze hebben een hele uitgesproken mening. Nee-gatief.

Mooie mensen
Ik heb geluk. Ik ben omringd door mooie mensen met hun eigen labels. Mensen met hiv, mensen die kanker hebben, mensen die kanker hebben overwonnen, mensen die autistisch zijn, mensen met adhd, add, dyslexie, mensen die geestelijk gehandicapt zijn, mensen die lichamelijk gehandicapt zijn, mensen met hele zware psychische stoornissen, mensen met hele lichte psychische stoornissen, mensen met reuma, mensen met....
En ze zijn allemaal even mooi! Ook mijn kind met "etiket" is me even lief en dierbaar en is even mooi en bijzonder. En het team specialisten die haar nu gaan helpen zoeken naar haar tweede etiket hebben als uitgangspunt: we gaan vooral kijken naar waar je goed in bent.
Mijn naam is Renske en ik ben een ja-knikker!