woensdag 30 april 2014

Chronische pijn!

Even geen leuke zelfgemaakte frutsels, want dat wil even niet lukken. De titel vertelt al waarom.
Ik heb veel pijn. Bijna elke dag. Het begon in de zomer van 2009 met een ontsteking van mijn linkervoet die maar niet wilde overgaan. Uiteindelijk is de ontsteking verdwenen, maar mijn grote teengewricht is compleet kapot. Artrose en cystes. Nader onderzoek bracht de reumatoloog op artrose in handen en voeten. Omdat ik wel op meer plaatsen pijn heb, na een jaar toch maar eens terug. Toen kreeg ik de diagnose hypermobiliteitssyndroom en secundaire fibromyalgie.
Ik heb nog wat meer artsen gesproken, maar de strekking is dat er eigenlijk niks aan te doen is.

Dus ik hobbel wekelijks naar de fysio en slik pijnstillers als het te erg wordt. Pijnstillers met opiaten, want iets anders werkt niet. Ik slik ze dus alleen als het echt niet gaat. Dat hangt dus ook af van of ik moet werken, en hoe mijn bui is.

Ik weet dat er heel veel mensen zijn met pijn. Ik ken er althans genoeg. En geen van die mensen praat er veel over, dus dat probeer ik ook niet te doen. Maar als je leven zo beheerst wordt dan is dat nog zo makkelijk niet!
Niemand kan me vertellen hoe je dat dan doet, dat ermee leren leven. Ik moet gewoon werken voor mijn geld, ik heb drie kinderen en een heel huishouden dat gedaan moet worden en geen idee waar ik de moed vandaan moet halen voor dat laatste.

En pijn is slopend! Ik kan hele dagen slapen en heel soms gun ik mezelf ook een halve dag slapen. En daar knap ik enorm van op. Maarja dan gebeurd er nog steeds niks in huis!

Ik denk dat het voor iedereen moeilijk is, ik kan alleen voor mezelf spreken en ik vind het heel erg dat ik na het avond eten eigenlijk op ben. Dat ik tegen mijn kinderen moet zeggen dat ik geen puf meer heb om helemaal naar zolder te komen voor een kusje en een verhaaltje. Maar ook dat ik eigenlijk in de ochtend al moet bedenken dat ik niet alles kan. Is het een prachtige stralende dag dan zou ik het liefste alle bedden verschonen, maarja al dat beddengoed moet ook op de waslijn, er weer af en al die bedden moeten weer opgemaakt. En dat laatste lukt vaak niet meer. Nee zeggen tegen jezelf is ook moeilijk. En omdat er altijd een hoop werk blijft liggen voel ik me voortdurend schuldig. Mag ik wel lekker hobby-en op de bank als er nog zoveel strijk ligt?

Eigenlijk zou ik hulp moeten hebben in huis en dat heb ik ook twee jaar gehad. Inmiddels is dat niet meer mogelijk, dankzij alle bezuinigingen. Ik heb een man die wel de vloer kan schrobben dus ook al werkt hij fulltime dan nog moet je het gewoon zelf oplossen. Particuliere hulp is simpelweg te duur. Helaas.

Ik weet dat teveel stilstaan bij de pijn averechts werkt, dus dat probeer ik niet te doen. Maar pijn is een stiekeme dondersteen die zichzelf aan je opdringt. Mochten jullie tips hebben dan hoor ik ze heel graag. Want god wat ben ik die pijn spuugzat!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen