donderdag 19 mei 2016

Hobby's en ziekte






Hoe doe je dat nou? Een leuke hobby hebben terwijl je ook dagelijks geconfronteerd wordt met chronische pijn of een beperking.

Toevallig sprak ik vandaag een collega, die vanuit Bartimeus voor het VU werkt in een team om mensen die plots te maken krijgen met achteruitgang (in dit geval meestal visueel, al dan niet in combinatie met andere aandoeningen) en ze helpt om hun leven zinvol te houden.

En hoe belangrijk is een zinvol leven!!
Iets minder toevallig zijn de gesprekken die ik regelmatig voer met een vriend van mij. Een jonge vent, die als kind de vreselijke ziekte leukemie heeft overleefd. Helaas door alle behandelingen en medicijnen heeft hij nu te maken met het afsterven van zijn botten. Met veel pijn als gevolg. Hij is ook nog eens vreselijk creatief en dat moet er ook uit kunnen!


Hoe doe je dat dan? Want je moet ook werken. En je hebt een huishouden te runnen. En je hebt onmogelijk genoeg energie om álles te kunnen!

Voor mij werkt de pijn verlammend. Daarnaast is er toch een soort schuldgevoel. Ik zou eigenlijk nog drie bergen moeten strijken, dus als ik daar geen puf voor heb mag ik ook niet gaan hobbyen. En zo eindigen een hoop dagen op de bank, verlangend naar een werkje om te doen, die ik dan toch niet doe. En mijn creatieve geest zit in mijn hoofd te stuiteren omdat het wat wil doen!





Overbelasting ligt altijd op de loer, dat is helaas de realiteit.
En om nou maar 5 minuten iets te doen en dan alweer te stoppen vind ik niet de moeite.
Maar daar komt dan weer die slimme vriend die zegt dat je dan toch lekker 5 minuten iets heel leuks hebt gedaan. Knap he? Zo'n kuiken van begin 20 die zoveel heeft doorgemaakt en toch positief is.
Want dat is wel het begin!
Positiviteit!


Er zijn veel dingen die je kan doen tegen pijn. Ik slik me suf.
Daarnaast is het zoeken naar je passie heel belangrijk. Je pijn gaat er niet door weg, maar het leven wordt een stuk leuker en dus ook draaglijker.
Ook al is het maar 5 minuten per dag.
Ook al duurt het lang voor het af is.

Ik ga het proberen!

Zoek naar wat je wel kan en wil, vraag desnoods hulp van een ergotherapeut of vrienden of andere creatievelingen.
Je bent niet de enige met pijn!

Wees creatief!

zondag 28 februari 2016

Handig hebbedingetje!





Aangestoken door een paar bee-genoten die enige quilts maken met hexagonnen, ben ik gaan kleuren. Ik heb zoveel stofjes liggen dat het een scrap-quilt moet worden, maar dan met blauwtinten. Alleen gemaakt van stoffen die ik al heb. Het is een leuk klusje voor op reis, in de auto of op die momenten dat je net even snel iets kan doen.

Na lang kleuren en tellen heb ik zoveel hexagon-mallen nodig dat ik me afvroeg wat handig is.

Je kan zakjes kopen met 100 malletjes (die je twee keer kan gebruiken) voor ca. 6 euro. Ik zou ongeveer 8 van die zakjes moeten kopen, mits ik ze inderdaad twee keer kan gebruiken.

Nu hoor ik mensen denken, print ze dan uit op dik papier en knip ze uit. Maar dat was geen oplossing om meerdere redenen.
Ten eerste is de cartridge van mijn printer nogal duur om te vervangen. Ten tweede zou ik dan honderden hexagonnen moeten uitknippen en dat kan ik niet. Mijn vingers hebben last van artrose en reuma dus knippen is iets dat ik alleen doe als het echt niet anders kan.

Maar wat zie ik op internet? Een handig knippertje die uit 160 grams papier voor jou onbeperkt hexagonnetjes knipt. Ze zijn te koop in 3 maten, 0,5" 0,75" en 1" en kosten rond de twintig euro.
Ik heb bij de boekhandel 160 grams papier gekocht. Uit een A4 haal ik 23 hexagonnetjes.
Het werkt eigenlijk heel simpel en ik hoef er weinig kracht voor te gebruiken. Wel weegt het knippertje vanwege het metaal wat teveel dus na 3 vellen moet ik stoppen.
Ik kan nu nog niet inschatten hoe lang hij meegaat, maar voor nu vind ik het een geweldige oplossing!


woensdag 10 februari 2016

Sentimental journey

Naalden, wat een gedoe Enerzijds werkt het lekker als ze zo klein mogelijk zijn, maar helaas is het dan werkelijk onmogelijk om de draad door de naald te krijgen!! Daarnaast verslijt ik nogal wat naalden bij het quilten, wat zeer waarschijnlijk komt door alle metalen hulpmiddelen die ik dan om mijn vingers heb zitten. Die heb ik weer nodig om die mooie kleine steekjes te maken, waar ik zo dol op ben...


Dus verslijt ik nogal wat van die dure mooie kleine quiltnaaldjes, én een hoop draad. Om nog maar te zwijgen over mijn geduld.



Deze quilt staat al twee jaar in de ring. Het schiet maar niet op. En hoewel ik echt bijna klaar ben, blijft het een klus. Ik ben tevreden over het patroon dat ik quilt. Maar ik ben doodongelukkig met de manier waarop hij geregen is. Normaal rijg ik zelf, wat een vreselijke klus is. Dus toen ik ontdekte dat je dat ook kon laten doen met een longarm wilde ik dat beslist proberen. Nou NOOIT meer!! Er zit veel te veel gebobbel in. Op elke 10 cm hou ik 0,5 cm over. Echt om te huilen, zeker als je bedenkt hoeveel het gekost heeft!

Nou nog een paar vierkantjes, twee halve bloemen en 1/4 rand en dan is het klaar. Ik hoop deze maand...