donderdag 19 mei 2016

Hobby's en ziekte






Hoe doe je dat nou? Een leuke hobby hebben terwijl je ook dagelijks geconfronteerd wordt met chronische pijn of een beperking.

Toevallig sprak ik vandaag een collega, die vanuit Bartimeus voor het VU werkt in een team om mensen die plots te maken krijgen met achteruitgang (in dit geval meestal visueel, al dan niet in combinatie met andere aandoeningen) en ze helpt om hun leven zinvol te houden.

En hoe belangrijk is een zinvol leven!!
Iets minder toevallig zijn de gesprekken die ik regelmatig voer met een vriend van mij. Een jonge vent, die als kind de vreselijke ziekte leukemie heeft overleefd. Helaas door alle behandelingen en medicijnen heeft hij nu te maken met het afsterven van zijn botten. Met veel pijn als gevolg. Hij is ook nog eens vreselijk creatief en dat moet er ook uit kunnen!


Hoe doe je dat dan? Want je moet ook werken. En je hebt een huishouden te runnen. En je hebt onmogelijk genoeg energie om álles te kunnen!

Voor mij werkt de pijn verlammend. Daarnaast is er toch een soort schuldgevoel. Ik zou eigenlijk nog drie bergen moeten strijken, dus als ik daar geen puf voor heb mag ik ook niet gaan hobbyen. En zo eindigen een hoop dagen op de bank, verlangend naar een werkje om te doen, die ik dan toch niet doe. En mijn creatieve geest zit in mijn hoofd te stuiteren omdat het wat wil doen!





Overbelasting ligt altijd op de loer, dat is helaas de realiteit.
En om nou maar 5 minuten iets te doen en dan alweer te stoppen vind ik niet de moeite.
Maar daar komt dan weer die slimme vriend die zegt dat je dan toch lekker 5 minuten iets heel leuks hebt gedaan. Knap he? Zo'n kuiken van begin 20 die zoveel heeft doorgemaakt en toch positief is.
Want dat is wel het begin!
Positiviteit!


Er zijn veel dingen die je kan doen tegen pijn. Ik slik me suf.
Daarnaast is het zoeken naar je passie heel belangrijk. Je pijn gaat er niet door weg, maar het leven wordt een stuk leuker en dus ook draaglijker.
Ook al is het maar 5 minuten per dag.
Ook al duurt het lang voor het af is.

Ik ga het proberen!

Zoek naar wat je wel kan en wil, vraag desnoods hulp van een ergotherapeut of vrienden of andere creatievelingen.
Je bent niet de enige met pijn!

Wees creatief!

zondag 28 februari 2016

Handig hebbedingetje!





Aangestoken door een paar bee-genoten die enige quilts maken met hexagonnen, ben ik gaan kleuren. Ik heb zoveel stofjes liggen dat het een scrap-quilt moet worden, maar dan met blauwtinten. Alleen gemaakt van stoffen die ik al heb. Het is een leuk klusje voor op reis, in de auto of op die momenten dat je net even snel iets kan doen.

Na lang kleuren en tellen heb ik zoveel hexagon-mallen nodig dat ik me afvroeg wat handig is.

Je kan zakjes kopen met 100 malletjes (die je twee keer kan gebruiken) voor ca. 6 euro. Ik zou ongeveer 8 van die zakjes moeten kopen, mits ik ze inderdaad twee keer kan gebruiken.

Nu hoor ik mensen denken, print ze dan uit op dik papier en knip ze uit. Maar dat was geen oplossing om meerdere redenen.
Ten eerste is de cartridge van mijn printer nogal duur om te vervangen. Ten tweede zou ik dan honderden hexagonnen moeten uitknippen en dat kan ik niet. Mijn vingers hebben last van artrose en reuma dus knippen is iets dat ik alleen doe als het echt niet anders kan.

Maar wat zie ik op internet? Een handig knippertje die uit 160 grams papier voor jou onbeperkt hexagonnetjes knipt. Ze zijn te koop in 3 maten, 0,5" 0,75" en 1" en kosten rond de twintig euro.
Ik heb bij de boekhandel 160 grams papier gekocht. Uit een A4 haal ik 23 hexagonnetjes.
Het werkt eigenlijk heel simpel en ik hoef er weinig kracht voor te gebruiken. Wel weegt het knippertje vanwege het metaal wat teveel dus na 3 vellen moet ik stoppen.
Ik kan nu nog niet inschatten hoe lang hij meegaat, maar voor nu vind ik het een geweldige oplossing!


woensdag 10 februari 2016

Sentimental journey

Naalden, wat een gedoe Enerzijds werkt het lekker als ze zo klein mogelijk zijn, maar helaas is het dan werkelijk onmogelijk om de draad door de naald te krijgen!! Daarnaast verslijt ik nogal wat naalden bij het quilten, wat zeer waarschijnlijk komt door alle metalen hulpmiddelen die ik dan om mijn vingers heb zitten. Die heb ik weer nodig om die mooie kleine steekjes te maken, waar ik zo dol op ben...


Dus verslijt ik nogal wat van die dure mooie kleine quiltnaaldjes, én een hoop draad. Om nog maar te zwijgen over mijn geduld.



Deze quilt staat al twee jaar in de ring. Het schiet maar niet op. En hoewel ik echt bijna klaar ben, blijft het een klus. Ik ben tevreden over het patroon dat ik quilt. Maar ik ben doodongelukkig met de manier waarop hij geregen is. Normaal rijg ik zelf, wat een vreselijke klus is. Dus toen ik ontdekte dat je dat ook kon laten doen met een longarm wilde ik dat beslist proberen. Nou NOOIT meer!! Er zit veel te veel gebobbel in. Op elke 10 cm hou ik 0,5 cm over. Echt om te huilen, zeker als je bedenkt hoeveel het gekost heeft!

Nou nog een paar vierkantjes, twee halve bloemen en 1/4 rand en dan is het klaar. Ik hoop deze maand...





dinsdag 16 december 2014

Bescheidenheid


Ik heb twee tienerdochters en een zoon van 9. Mijn kinderen blaken niet van het zelfvertrouwen. Dat zal ongetwijfeld komen door hun opvoeding. Hoewel ze ook beslist erfelijk belast zijn. Met ouders die zelf ook beslist niet naast hun schoenen lopen, krijg je wellicht ook geen kinderen met enorme ego's. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg zeiden mijn schoonoma én oma altijd.

Maar gek genoeg past dat totaal niet in het huidige klimaat van overpresteren. Normaal zijn is allang niet meer standaard. Je moest eens weten hoeveel ouders al in de eerste levensmaanden hun kinderen bestempelen als wonderkinderen...
Daarbij kan je nog zeggen dat dat die onvoorwaardelijke liefde is voor je kind. Helaas zie ik om me heen steeds meer kinderen die dat zijn gaan geloven. En dat niet alleen, ze praten ook de hele tijd over zichzelf en waar ze zo goed in zijn, liefst nog even benadrukkend wie er dus allemaal minder goed zijn dan zij.
Mijn kinderen dus.
En dat zullen ze weten ook. We leven tenslotte in een prestatiegerichte maatschappij dus zelfs als je 7 bent doe je maar half mee met voetbal als je niet goed genoeg bent. Want ze moeten wel winnen. Hoezo teamspirit?

Ook zo'n voorbeeld om jonge kinderen direct een minderwaardigheidscomplex te geven is ze elkaar te laten beoordelen.



Mijn dochter heeft zelf, zonder hulp, een choreografie gemaakt. Er staat een hoop op het spel, want de winnaar krijgt een hoofdrol in de voorstelling. Er is weken aan gewerkt, uren geoefend, dagen gezocht naar geschikte muziek. Natuurlijk ben ik niet blind en zie ik heus wel dat het niet perfect is. Maar in de les kiezen ze de winnaar door cyfers op een vel papier te zetten. Mijn dochter zit achteraan, geen haantje de voorste mentaliteit. En krijgt dus als laatste het papier onder ogen waarop staat dat iedereen uit de groep haar een 1 of 2 heeft gegeven. Geen 5 voor de moeite, geen 4 voor haar mooie kostuum. Nee enen en een enkele twee. Nou als er één manier is om een beginnende tiener te verwoesten dan was dit hem wel. Ballet zal wel snel over zijn nu. Niet zo gek ook. Want hoeveel moederliefde je hier ook in stopt, deze messen zitten voorlopig in haar rug. Flink te prikken.

Nee wij brallen niet de hele dag over onze prestaties. Niet omdat we nergens goed in zijn, maar omdat dat simpelweg niet in onze aard zit. Toevallig kan mijn ballettende dochter prachtige verhalen schrijven, heeft ze een hart van goud en is ze geweldig met kleine kinderen! En dat is maar het topje van de ijsberg!

Zijn wij onzeker? Nee dat denk ik niet! Bescheiden wel! En toevallig vind ik dat een hele mooie eigenschap in mensen. En al helemaal in kinderen!

zondag 9 november 2014

Steeds gekker...


Inmiddels heb ik twee blokken qua stof gemaakt. Nu druk met de details. Borduren, kralen, knopen, lint en kant. De blokken zijn easy. Helemaal mijn kleuren. Wat inhoud dat de rest in kleuren moet die behoorlijk buiten mijn comfortzone liggen. 


Het borduren is niet zo eenvoudig als het lijkt. Ik vraag me af hoe vrouwen tweehonderd jaar geleden dit deden. Nu heb ik alles bij de hand. Materialen genoeg en een internet vol met ideeën. 
En dat terwijl het hele concept van de crazy quilt bedacht is om oude scraps optimaal te benutten. Het is dus meer voor de arme mensen die van restjes kleding een warme deken voor de winter maakte. Waanzinnig knap, toch? 



Ik ga rustig verder. Het is echt een oefentraject voor mij. Het hoeft niet perfect te worden. 

Wordt vervolgd!

woensdag 5 november 2014

Helemaal crazy


Soms borrelen bepaalde ideeën maanden in mijn hoofd maar wil het maar niet lukken om ze concreet te maken.
De eerste valkuil is vaak dat ik té groot wil gaan. Een quilt kleiner dan 150x150 cm lijkt me al snel niet de moeite. Voor groter heb ik helaas niet genoeg tijd. Laat staan genoeg stoffen. Bovendien staan er een paar quilts in de "wachtrij" tot ze aan de beurt zijn om gequilt te worden. 





 Kortom tijd om eens wat doelen bij te stellen. Helaas loop ik vervolgens aan tegen probleem twee. Ik zie genoeg leuke quilts (damn you pinterest!) maar ik wil geen quilt námaken, de mijne moet orgineel zijn.

Mijn hoofd borrelde zowat over! Tot ik me voornam dan maar gewoon al die projecten uit te werken en er eentje te kiezen. Je moet toch wat...

En terwijl ik zit te dubben tussen hexagonnetjes of borduurblokjes of crazy patchwork valt alles opeens op zijn plaats.


Het wordt een kleine quilt.
Met een hoop nieuwe technieken voor mij.
Dat ziet er al leuk uit, toch?

Wordt vervolgd!

woensdag 30 april 2014

Chronische pijn!

Even geen leuke zelfgemaakte frutsels, want dat wil even niet lukken. De titel vertelt al waarom.
Ik heb veel pijn. Bijna elke dag. Het begon in de zomer van 2009 met een ontsteking van mijn linkervoet die maar niet wilde overgaan. Uiteindelijk is de ontsteking verdwenen, maar mijn grote teengewricht is compleet kapot. Artrose en cystes. Nader onderzoek bracht de reumatoloog op artrose in handen en voeten. Omdat ik wel op meer plaatsen pijn heb, na een jaar toch maar eens terug. Toen kreeg ik de diagnose hypermobiliteitssyndroom en secundaire fibromyalgie.
Ik heb nog wat meer artsen gesproken, maar de strekking is dat er eigenlijk niks aan te doen is.

Dus ik hobbel wekelijks naar de fysio en slik pijnstillers als het te erg wordt. Pijnstillers met opiaten, want iets anders werkt niet. Ik slik ze dus alleen als het echt niet gaat. Dat hangt dus ook af van of ik moet werken, en hoe mijn bui is.

Ik weet dat er heel veel mensen zijn met pijn. Ik ken er althans genoeg. En geen van die mensen praat er veel over, dus dat probeer ik ook niet te doen. Maar als je leven zo beheerst wordt dan is dat nog zo makkelijk niet!
Niemand kan me vertellen hoe je dat dan doet, dat ermee leren leven. Ik moet gewoon werken voor mijn geld, ik heb drie kinderen en een heel huishouden dat gedaan moet worden en geen idee waar ik de moed vandaan moet halen voor dat laatste.

En pijn is slopend! Ik kan hele dagen slapen en heel soms gun ik mezelf ook een halve dag slapen. En daar knap ik enorm van op. Maarja dan gebeurd er nog steeds niks in huis!

Ik denk dat het voor iedereen moeilijk is, ik kan alleen voor mezelf spreken en ik vind het heel erg dat ik na het avond eten eigenlijk op ben. Dat ik tegen mijn kinderen moet zeggen dat ik geen puf meer heb om helemaal naar zolder te komen voor een kusje en een verhaaltje. Maar ook dat ik eigenlijk in de ochtend al moet bedenken dat ik niet alles kan. Is het een prachtige stralende dag dan zou ik het liefste alle bedden verschonen, maarja al dat beddengoed moet ook op de waslijn, er weer af en al die bedden moeten weer opgemaakt. En dat laatste lukt vaak niet meer. Nee zeggen tegen jezelf is ook moeilijk. En omdat er altijd een hoop werk blijft liggen voel ik me voortdurend schuldig. Mag ik wel lekker hobby-en op de bank als er nog zoveel strijk ligt?

Eigenlijk zou ik hulp moeten hebben in huis en dat heb ik ook twee jaar gehad. Inmiddels is dat niet meer mogelijk, dankzij alle bezuinigingen. Ik heb een man die wel de vloer kan schrobben dus ook al werkt hij fulltime dan nog moet je het gewoon zelf oplossen. Particuliere hulp is simpelweg te duur. Helaas.

Ik weet dat teveel stilstaan bij de pijn averechts werkt, dus dat probeer ik niet te doen. Maar pijn is een stiekeme dondersteen die zichzelf aan je opdringt. Mochten jullie tips hebben dan hoor ik ze heel graag. Want god wat ben ik die pijn spuugzat!