woensdag 6 september 2017

Mama is moe!

Doodmoe!
Jasper is naar de middelbare school. Gewoon in een keer heeft hij alle klassen doorlopen, en dat is best knap met een afwezigheidspercentage van minimaal 20%

We wisten dat dit moeilijk zou worden. Dat is het elk nieuw schooljaar geweest sinds groep 5. Dus ben ik al in januari gaan praten op de nieuwe school. Maar hoe goed je je ook voorbereid en hoe goed een school ook wil meewerken, je moet tegen dingen aanlopen om ze te tackelen. En het vervelende is dat het daarna gerust maanden kan duren voordat alles opgelost is. En tot die tijd kan Jasper eigenlijk nauwelijks uit de voeten op school. En kan ik eigenlijk niet werken. Want hij moet regelmatig opgehaald worden omdat hij niet meer kan fietsen van de pijn. Om nog maar te zwijgen van het hoopje ellende dat dan thuis komt.

Ik ben ook doodmoe van leraren die het beter weten. God wat heb ik er daar al veel van gesproken. En nu heeft hij zo'n wiskundedocent. Die heeft besloten dat Jasper in haar vak MOET schrijven omdat wiskunde nou eenmaal niet op de laptop kan. Jasper schrijft al jaren niet meer. Dus moeten wij als ouders zijn wiskunde huiswerk met hem maken omdat wij het moeten opschrijven. Want hij kan dus niet schrijven! Dat is voor ons een klein klusje, maar het belemmert Jasper in zijn zelfstandigheid. Hij kan zijn huiswerk niet maken wanneer hij wil, dat moet in ons schema passen.

Ik ben ook doodmoe van alle mensen die het bagatelliseren. De "het is maar een arm, verder is hij gezond" mensen. Puur lichamelijk hebben jullie al ongelijk! Zijn rug en borstkas zijn ook al jaren vergroeid, net als zijn ruggengraat. Jasper heeft al jaren pijn. Dat weten we sinds hij 4 jaar oud is. Hij kan het onder woorden brengen sinds hij 6 jaar oud is en hij lijdt er enorm onder sinds hij 7 is. Jasper zit letterlijk gevangen in zijn lichaam, al 5 jaar. De pijn heeft ervoor gezorgd dat hij NOOIT met zijn vriendjes kan spelen. Als hij uit school komt is hij doodop en gaat liggen. Of wacht nee hij heeft vorig jaar tweemaal bij een vriendje gespeeld. Hij kan niet naar kinderfeestjes meestal. Wat ze gaan doen is te zwaar, dus als hij al geen pijn heeft als hij erheen gaat, dan krijgt hij het daar wel. Hij heeft dus al jaren nauwelijks vrienden. Hoe eenzaam is dat?
Pijn is allesoverheersend. Zeker als je een kind bent. Je bent te jong om ermee te leren leven, maar je lijdt er wel elke dag van de week onder. En je bent nog alleen ook omdat je nauwelijks puf hebt voor sociale contacten.

En het meest DOODMOE word ik van mensen die zeggen dat ik het me teveel aantrek of dat ik te dicht op hem zit. Dat ik maar hard moet zijn en hem moet laten in zijn strijd. Wat is er mis met jullie? Hij is mijn kind, mijn alles! Als hij huilt hou ik hem vast! Als hij pijn heeft denk ik met hem mee wat we kunnen doen. Als hij niet meer kan van de pijn dan haal ik hem op! Hij is 12 wat moet ik dan?
Meestal huil ik alleen. Of zachtjes als ik met mijn vriendin erover praat. Maar soms ja soms huil ik net zo hard met hem mee! Omdat het mijn hart breekt als hij zegt dat hij liever dood is dan nog langer pijn te hebben elke dag.
En weet je wat? Als je dat niet begrijpt dan is er iets mis met jullie, niet met mij. Ik ben overigens te moe om me nog wat aan te trekken van alle droeftoeters die zo denken. Mijn gezin heeft me nodig en daar steek ik vanaf nu al mijn energie in! In de hoop dat er snel hulp komt, Jasper gelukkig wordt en ik kan blijven werken.