vrijdag 17 november 2017

Stilte

Het is wat rustiger thuis. Even leek het beter te gaan met Jasper zijn pijn, maar dat was helaas van korte duur. Dat is nogal een tegenvaller voor hem en maakt hem wat labiel. Ik voel me erg verdrietig. Soms weet ik niet precies waarom. Meestal wel. Het maakt me rusteloos waardoor ik chaotisch wordt en dan worden de dagen zwaar. In mijn hoofd.
Om wat rust te krijgen probeer ik een dagplanning te maken elke dag. Maar daar stop ik dan opeens mee, in een overmoedige bui. Daar heb ik wel vaker last van. Van overmoedige buien. Dan wil ik opeens een opleiding gaan doen of kantklossen leren ofzo. Gelukkig heb ik mensen om me heen die me snel een reality check geven. Nu is niet het moment.  Nu heb ik rust en ruimte nodig. Vooral van mezelf blijkt maar weer.
Gek eigenlijk dat het zo moeilijk is om mezelf rust te gunnen. Het helpt niet mee dat de afgelopen twee maanden omgevlogen zijn. September is voor mij gisteren, maar het is al twee maanden later. Ik heb een stuk gemist, maar de wereld is gewoon doorgegaan. Dat is wel pijnlijk. En bizar.

Om toch bij te blijven luister ik maar alvast kerstmuziek. Tinkelende belletjes zijn altijd goed om mijn humeur op te vrolijkend. Ik heb hele mooie arrangementen van bepaalde liedjes gekregen een paar maanden terug. Ik ben blij dat ik dat heb ‘ontdekt’ en wie weet wat ik er nog meer van ga ontdekken!
Nu nog rust vinden.

donderdag 2 november 2017

Ruimte innemen

Tot gisteren zat ik elke week bij de huisarts, maar het gaat zoveel beter dat ik nu pas over twee weken hoef te komen. Ik ga er niet over liegen, daar werk ik zelf hard aan mee.
De medicijnen die ik slik maken me zo duf als een konijn. Ik zou wel hele dagen kunnen slapen en dat is heel verleidelijk, maar dat doe ik dus niet. Ik maak elke ochtend een lijstje met klusjes die ik ga doen die dag. Dat klinkt heel truttig, maar het werkt erg goed. Ik merk als ik duf ben en ik ga wat doen, voel ik me beter. Heel gek, maar zo is het. En een beetje gek past wel bij me ;)


Afbeeldingsresultaat voor quotes moeder

Ook probeer ik elke dag naar buiten te gaan, en ik probeer een paar keer per week af te spreken. Dat laatste is erg vermoeiend, maar ik wil geen zombie worden. Dat lijkt allemaal heel weinig, maar dat is heel veel. Want ik heb goede dagen, en slechte dagen. En ook op slechte dagen sta ik op, ga ik het huis uit en onderneem ik dingen. En dat kost veel energie.

Vandaag twee gesprekken op de school van Jasper. Het gaat helemaal niet slecht daar. Jasper voelt zich geaccepteerd, zowel door de medeleerlingen, als door de docenten. Hij heeft een aangepast rooster en volgt een aantal vakken niet. Ondanks zijn afwezigheid haalt hij mooie cijfers, wat zeker helpt! En het is fijn dat hij op zijn plek zit daar.
Sinds een paar weken krijgt hij triggerpoints-massage. Dat is heel pijnlijk, maar lijkt wel te helpen. Hij heeft nog wel pijn, maar lang niet zo hevig als hiervoor. Hierdoor claimt hij mij minder en dat geeft mij weer wat ademruimte. Overigens gaan de gesprekken bij de hoogstraat daar ook over. Hoe hij anders kan omgaan met zijn pijn en hoe wij als ouders daarmee om moeten gaan.

Ik realiseer me dat ik best wat meer ruimte in mag nemen. Ik ben doorgaans wel aanwezig, door mijn lekker sarcastische opmerkingen, maar ik bedoel als puur Renske. Ik zeg al snel ja op alles en probeer vooral me aan te passen, maar kan via mijn sarcastische opmerkingen dan wel "protesteren"

Afbeeldingsresultaat voor quotes no

Een collega zei tegen me:"Jij lacht alles weg." En dat klopt. Maar nu kan ik dat even niet.
Ik wil graag leren om ruimte in te nemen als mezelf. Eerlijk. Nee zeggen als ik iets niet wil. Ja zeggen als ik iets wél wil. Ik heb zo geleerd om de schijn op te houden. Daar wil ik mee stoppen. Dus geef me de kans, ook als het niet meteen lukt. Ik hoop vooral dat ik een kans krijg.

donderdag 26 oktober 2017

#metoo

Ik weet dat sommige mensen zich afvragen waarom ik zo openlijk schrijf over mijn situatie op dit moment. Het is makkelijker om het geheim te houden. Dat klopt denk ik wel, want ik draag al 38 jaar geheimen met me mee.
Maar toen Lady Gaga eerlijk zei dat ze niet kon optreden vanwege een posttraumatische stressstoornis, vond ik dat eigenlijk ook wel heel prettig. Je mag het dus wel vertellen. En nu met dat #metoo gebeuren dat opeens heel veel vrouwen én mannen eerlijk zeggen dat ze last hebben gehad van ongewenst seksueel gedrag op het werk, dat is eigenlijk heel bevrijdend. Bovendien hoef je je nergens voor te schamen, het is jou overkomen.

Ik was 7 toen ik voor het eerst misbruikt werd en 12 toen het stopte. Ik heb er zeker nooit om gevraagd en ik vertik het om me er nog langer voor te schamen. Ik weet niet goed hoe het bij anderen is, maar bij mij werd het een soort van gewoon. Blijkbaar hoorde dit erbij. Dus toen ik op mijn 16e een klasgenoot had, die steeds onder de lessen aan me zat te frunniken, liet ik dat gebeuren. Ook later op het werk. Ik zei geen nee, maar ook zeker geen ja! Ik zei gewoon niks, net als toen ik 7 was en die man zijn hand mijn broek in gleed.
Het maakt iets kapot. Natuurlijk lichamelijk, maar ook geestelijk. Je gevoel van veiligheid verdwijnt. Je gevoel van eigenwaarde ook. En ik hield er dus een PTSS aan over. Later heb ik de dader aangeklaagd en is hij veroordeeld. Véél later, want mijn moeder vond dat allemaal niet nodig toen ik 12 was en ik het eindelijk durfde te zeggen. Dat was zo zielig voor die man dan zou hij zijn baan en alles maar kwijtraken. En hij was zo aardig...

Ik zou graag willen zeggen dat het mijn leven niet meer beïnvloed, maar dan zou ik liegen. Alleen al omdat ik met mijn huidige figuur een soort veiligheid heb gecreëerd, want geloof het of niet ik heb nauwelijks nog last van opdringerige mannen in vergelijking met toen ik slank was.

Uitstrijkjes of inwendige onderzoeken laat ik doen in een speciale kliniek. Dat gaat echt niet bij de huisarts. Het kost nou eenmaal meer tijd en meer spuugbakjes. En mijn huisarts is een man. Dit is trouwens wel verergerd na de bevalling van Jasper. Misschien ook door de operaties die ik daarna nodig had en het geweld waarmee hij eruit is getrokken.

Seksueel misbruik is verwoestend, zéker op zo'n jonge leeftijd, zéker als je geen hulp krijgt en zéker als het 5 jaar duurt. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat ik me er maar overheen moet zetten, of de  'het is nou zólang geleden, dat is nou wel over' mensen. Nee dus. Kan ik er normaal mee functioneren? Ja doorgaans wel. Ik weet welke situaties ik moet vermijden, welke programma's ik niet moet kijken en welke mensen ik met een grote boog voorbij loop. Ik kan werken, een gezin draaiende houden en sociaal functioneren. Meestal tenminste. Net als de meeste mensen.

Het is nou eenmaal een stuk van wie ik ben. En daar schaam ik me niet voor. Ik heb namelijk niks verkeerd gedaan! #metoo

donderdag 19 oktober 2017

Rust

We zitten nog steeds midden in de herfstvakantie hier.
Het is fijn dat de meiden al zo hun eigen gang gaan, en ook al zo hun eigen leven hebben. 
Lilian zit zo lekker in haar vel! Op een leuke vervolgopleiding, leuke bijbaan en leuk vriendje.
Marise is druk met ballet, ze danst momenteel 8 uur per week en is druk bezig zich voor te bereiden op de 'solo performance award' in november.
Jasper heeft een stuk minder pijn nu hij even niet naar school hoeft. Ook hebben we goed nieuws van de Hoogstraat, hij mag de Wilmer orthese. Het aanmeten zal nog even duren, maar het is fijn dat hij straks een hulpmiddel heeft dat hem in staat stelt weer te sporten en mee te doen.

Ik red me redelijk door de dag heen.
Tegen 18.00 is de koek wel op. Dan stort ik opeens in, doodmoe. Waarschijnlijk overprikkeld. Ik ben dan niks meer waard en er gaan ook weer meer gedachten spoken in mijn hoofd. 
Ik zat allemaal oplossingen te bedenken om dat dip-moment in de avond te voorkomen, maar weet je ik laat het maar gewoon zijn. Ik weet nu dat ik in de avond geen gesprekken moet aangaan, omdat mijn hoofd dan niet meer helder is. Maar dat is ok. 

Ik realiseer me nu hoe lang ik al bezig was met dingen in te vullen en mensen te controleren. Ik dacht eerst dat dat iets van de laatste weken was, maar dat speelt al veel langer ben ik bang. Natuurlijk schaam ik me daar ontzettend voor. Het is langzaam begonnen, ik heb het echt niet gemerkt en mijn omgeving blijkbaar ook niet. Nu ik niet meer steeds alles en iedereen controleer hou ik een hoop tijd over. Ook laat ik mijn telefoon uit in de avond. Het is gewoon beter dan niet meer die prikkel binnen te krijgen. 
Overdag gaat het beter. Ik heb ruimte om wat te doen in huis én ben rustig wat aan het hobby-en. Zonder al te veel druk. Want daar word ik wel nerveus van.
Vanmorgen weer gesproken met mijn huisarts. Voorlopig gaan we gewoon zo verder. Eigenlijk is er pas deze week wat rust in me gekomen, en nu al afbouwen of gesprekken starten is nog te vroeg. Gewoon accepteren dat dit het nu even is, zonder te willen forceren.
Lastig hoor.

zaterdag 14 oktober 2017

Herfstvakantie

Herfstvakantie en we gaan een aantal dagen met heerlijk weer tegemoet.

Als het goed is neemt de pijn bij Jasper af nu hij een week vrij is. Daarnaast gaat hij sinds gisteren naar een kinderfysio in de buurt (jeej) die de verkramping gaat masseren. Dat is best pijnlijk voor hem, maar hij ziet ook in dat het helpt, én volgens hem is de pijn nog altijd minder dan de pijn die hij constant heeft.

Ik voel me nog steeds een soort vliegende keep. Er moet zoveel gebeuren en ik heb moeite het overzicht te houden. Ik schrijf daarom alles in de agenda.
De bijwerkingen van de medicijnen vallen me reuze mee. Ik was eerst erg duf, vooral in de ochtend. Ik neem de pillen voor het slapen in, en ik slaap dan ook erg goed. Da's mooi want ik heb een aantal weken niet geslapen, dus ik heb wat in te halen.
Eten gaat moeilijker. Ik vergeet vaak ontbijt en lunch en als ik eet ben ik snel misselijk en moet ik rennen naar de wc. Nou kan ik wel wat missen, maar dit is niet het moment of de manier.

Ik red het, gelukkig, met een lichte dosering anti-psychotica. Daardoor zijn niet alle kenmerken verdwenen, ik kan ze alleen zien als kenmerken. Met name de na-middag en avond zijn zwaar. Dan kom ik moeilijk uit mijn woorden, schrik snel, heb onrust in mijn lijf en ben achterdochtig.

Ik zal proberen uit te leggen hoe 'moeilijk uit mijn woorden komen' eruit ziet. Het is volgens mij een van de eerste signalen die ik zelf heb waargenomen. Het voelt alsof mijn hersenen het woord wel weten, maar mijn mond het niet kan uitspreken. Het heeft wat weg van stotteren, alleen heb ik daar normaal gesproken nooit last van. Het is ook meer dat ik heel diep moet denken om wat ik denk om te zetten in woorden. Ik kan echt een uur doen over een bericht van 5 regels, omdat ik de woorden niet kan formuleren, terwijl mijn hoofd het precies weet. Meestal is de spanning al aardig hoog als dit tevoorschijn komt. Wat ziet de buitenwereld daarvan? Ik haper en ik frons veel en ik moet zoeken naar woorden. Het frustreert me ook flink, wat vast te zien is. Ook is er veel spanning in mijn lichaam.

Ik heb erg veel moeite om me te concentreren. Ik kan best met iemand praten, of wat doen, maar na een half uur ben ik al op. Dan moet ik even de rust op zoeken om weer bij te tanken.

De huisarts zegt nog steeds dat ik zo moet doorgaan. Dat voelt als thuis zitten niksen. Maar het gezin draaiende houden is even genoeg, en soms zelfs nog teveel.

Maar het gaat beter. Ik maak weer grapjes, ik geniet van het mooie weer en ik heb er vertrouwen in dat het me gaat lukken dit te overwinnen!

woensdag 11 oktober 2017

You win some, you lose some

Het gaat al een paar dagen moeizaam. Alsof de medicijnen wat minder werken, of misschien wil ik nog steeds teveel?
Gisteren een ochtend in de revalidatiekliniek met Jasper. Het was een prima bezoek. Meteen al een goede tip over zijn typ-houding en waarschijnlijk mag hij naar een fysiotherapeut in de buurt, wat natuurlijk veel praktischer is. Kortom een prettig bezoek.
Waarom ben ik dan zo gespannen de rest van de dag?

Vanmorgen belde mijn werk. Weer! Dat ik nu toch echt snel terug moet komen, al was het maar om even koffie te drinken. Of (ja dit zei ze serieus!) ik kon best wat computerwerk doen in een rustige kamer. Die opmerking alleen al maakte dat ik bijna stikte van angst. Ik kan me nauwelijks 30 minuten concentreren op iets. Mag je leidinggevende überhaupt dat soort eisen aan je stellen? volgens mij niet! Maar dat durf ik dan niet te zeggen...

Ik probeer wat leuke dingen te doen over de dag verdeeld. Het is lastig omdat ik zo snel moe ben. De afgelopen maanden heb ik veel geoefend met zingen. Inmiddels zit ik helaas niet meer in een zanggroepje. Dit is mijn eigen schuld. Op de piek van mijn psychose heb ik dat verpest, helaas.
Het gekke is dat ik een soort mist heb in mijn herinnering. Ik ben een aantal dagen kwijt, als een soort zwart gat. Geen idee of dat erbij hoort, maar bizar is het wel.
Ook realiseer ik me inmiddels dat ik al weken wantrouwig was, vóór het mis ging. Ik heb het niet doorgehad omdat ik het toen heel normaal vond. Ik was er van overtuigd dat het klopte wat ik dacht. Nu schaam ik me daarvoor.

Wat kan je hoofd je voor de gek houden! En dat kost je vrienden. En dat doet best pijn.
Ik kan de tijd niet terugdraaien.
En ik moet verder.

Met gelukkig een heleboel lieve mensen om me heen!

zondag 8 oktober 2017

Vuile was II



Ik was behoorlijk overdonderd door alle reacties op mijn vorige blog. Lieve berichten, kaarten, bloemen etc. Sommige noemde het dapper, en er zijn vast ook mensen die vinden dat je zoiets beter voor je kan houden. Misschien... maar ik ben nu al lekker op dreef!

Ik bezoek mijn huisarts nu tweemaal per week. Om te kijken hoe het gaat, of de bijwerkingen niet te erg zijn en om even mijn hart te luchten. Ik ben nog wel wat achterdochtig, maar vooral bij vreemden en ik kan het nu zelf omdraaien. De bijwerkingen vallen mee, wel ben ik behoorlijk duf.

Wat ik vooral heb zijn vragen! Waarom is dit gebeurd? Wat kan ik doen om het in de toekomst te voorkomen?

Twaalf jaar geleden heb ik een posttraumatische stressstoornis opgelopen tijdens de bevalling van Jasper. Mijn tweede want als kind heb ik er ook een gehad. Ik heb al jaren het idee dat ik die tweede nooit helemaal te boven ben gekomen.
Wat niet meehielp:
pas na 3 jaar de diagnose,
een therapeut die overleed middenin het behandel traject
en na 10 jaar emdr, waarvan ik alleen maar de giebels kreeg!
Maar wat vooral vreselijk tegenwerkt is het feit dat we elke dag geconfronteerd worden met Jaspers beperking, die ontstaan is tijdens dat slagveld dat we een bevalling noemen. Hoe kan ik dat trauma verwerken, als Jasper elke dag pijn en verdriet heeft om het letsel dat hij opliep tijdens diezelfde bevalling?
Het is mijn zwakke plek, zegt de huisarts.
Nou dat vind ik dus stom! Ik wil Jasper vertrouwen geven, kracht en zelfredzaamheid, maar kan ik dat wel als ik zelf zo'n dweil ben? En eigenlijk dacht ik zo, nu ik pillen heb kan ik wel weer gewoon alles doen...

Het punt is; ik voel me net Alice in wonderland, ná het eten van het koekje dat kleiner maakt. De wereld is behoorlijk verwarrend voor me momenteel. Ik voel me heel klein en kwetsbaar. Beetje angstig ook nog wel. Ik ga wel elke dag naar buiten, ik praat met mensen ik doe dingen, maar na een half uur ben ik kapot moe! Dan is mijn hoofd vol. Ik kan dus helemaal niet alles doen. Maar het is ook best lastig om 'alles' los te laten.

En zo dobber ik nog even door, net als Alice. Nu begrijp ik eindelijk waarom het mijn lievelings kinderboek is!
Afbeeldingsresultaat voor alice in wonderland