dinsdag 16 december 2014

Bescheidenheid


Ik heb twee tienerdochters en een zoon van 9. Mijn kinderen blaken niet van het zelfvertrouwen. Dat zal ongetwijfeld komen door hun opvoeding. Hoewel ze ook beslist erfelijk belast zijn. Met ouders die zelf ook beslist niet naast hun schoenen lopen, krijg je wellicht ook geen kinderen met enorme ego's. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg zeiden mijn schoonoma én oma altijd.

Maar gek genoeg past dat totaal niet in het huidige klimaat van overpresteren. Normaal zijn is allang niet meer standaard. Je moest eens weten hoeveel ouders al in de eerste levensmaanden hun kinderen bestempelen als wonderkinderen...
Daarbij kan je nog zeggen dat dat die onvoorwaardelijke liefde is voor je kind. Helaas zie ik om me heen steeds meer kinderen die dat zijn gaan geloven. En dat niet alleen, ze praten ook de hele tijd over zichzelf en waar ze zo goed in zijn, liefst nog even benadrukkend wie er dus allemaal minder goed zijn dan zij.
Mijn kinderen dus.
En dat zullen ze weten ook. We leven tenslotte in een prestatiegerichte maatschappij dus zelfs als je 7 bent doe je maar half mee met voetbal als je niet goed genoeg bent. Want ze moeten wel winnen. Hoezo teamspirit?

Ook zo'n voorbeeld om jonge kinderen direct een minderwaardigheidscomplex te geven is ze elkaar te laten beoordelen.



Mijn dochter heeft zelf, zonder hulp, een choreografie gemaakt. Er staat een hoop op het spel, want de winnaar krijgt een hoofdrol in de voorstelling. Er is weken aan gewerkt, uren geoefend, dagen gezocht naar geschikte muziek. Natuurlijk ben ik niet blind en zie ik heus wel dat het niet perfect is. Maar in de les kiezen ze de winnaar door cyfers op een vel papier te zetten. Mijn dochter zit achteraan, geen haantje de voorste mentaliteit. En krijgt dus als laatste het papier onder ogen waarop staat dat iedereen uit de groep haar een 1 of 2 heeft gegeven. Geen 5 voor de moeite, geen 4 voor haar mooie kostuum. Nee enen en een enkele twee. Nou als er één manier is om een beginnende tiener te verwoesten dan was dit hem wel. Ballet zal wel snel over zijn nu. Niet zo gek ook. Want hoeveel moederliefde je hier ook in stopt, deze messen zitten voorlopig in haar rug. Flink te prikken.

Nee wij brallen niet de hele dag over onze prestaties. Niet omdat we nergens goed in zijn, maar omdat dat simpelweg niet in onze aard zit. Toevallig kan mijn ballettende dochter prachtige verhalen schrijven, heeft ze een hart van goud en is ze geweldig met kleine kinderen! En dat is maar het topje van de ijsberg!

Zijn wij onzeker? Nee dat denk ik niet! Bescheiden wel! En toevallig vind ik dat een hele mooie eigenschap in mensen. En al helemaal in kinderen!